De strijd van gezond willen zijn

Ik begon met eten toen de verdoving uitgewerkt was. Ik wilde helemaal niet voelen, dus stopte ik er maar andere dingen in om de pijn te verbloemen. Ik was alleen vergeten dat deze naar mijn maag gingen, en niet naar mijn hoofd. Hoe dan ook voelde het goed; de nare dingen verdwenen naar de achtergrond. Dat ik aankwam begon mensen op te vallen, want stoppen met eten deed ik niet. Allereerst mijn moeder, daarna mensen op school. Aangezien ik vroeger een zakje botten was, waren veel mensen blij dat ik nu een vrouwelijker figuur kreeg. In het begin was het misschien ook wel mooi, maar al snel niet meer. Van groen ging ik weer naar geel, maar dan de andere kant op. Helaas negeerde ik haar wijze woorden. Hoe had ik ooit niet van eten kunnen houden? Nu ben ik nog steeds tien kilo te zwaar, maar ik blijf horen ‘hoe mooi ik ben’ en ‘hoe slank ik ben’. Dat doet pijn, omdat ik dat vroeger wel was. Waarom moest ik zoiets moois nou verpesten? Gelukkig weet ik me tactisch te kleden, dat scheelt, de meesten weten van niets. Maar aan de andere kant is dat vervelend: mensen zien niet hoe lastig afvallen is en wat het met je doet. De strijd die gezond zijn met zich meebrengt is twintig procent lichamelijk en tachtig procent mentaal. In mijn hoofd is het inmiddels stukken beter, en het afvallen lukt eindelijk. Ik heb geluk dat ik van sporten en gezond leven houd, ook al klinkt dat misschien tegenstrijdig. Hoe dan ook voel ik me een stuk gezonder en gelukkiger dan voorheen. En misschien word ik toch ooit nog mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s