Chocolade

Chocolade

Mijn vroegste herinnering aan chocolade is een koetjesreep. Ik kreeg hem in de C1000 van een man die mijn moeder kende. Ik wist toen nog niet wat een koetjesreep was, maar vond het wel lekker. Wanneer begon mijn obsessieve liefde voor chocolade? Misschien groep 7 of 8? Eerst kocht ik het samen met mijn broer. Minstens twee repen per supermarktbezoek. Toen kon ik het nog hebben. Daarna kocht ik het met vriendinnen, dat was drie jaar later. Toen kon ik het niet meer hebben. Vroeger hield ik het meest van wit, wat ik nu niet begrijp. Nu van melk, gevold door puur. En de magie blijft.

Belangrijker dan ik dacht

Zelfliefde, wat een rot woord eigenlijk. Ik bedoel jezelf accepteren op lichamelijk gebied. Ik werd voor het eerst zelfbewust in het tweede jaar van de middelbare school. Toen vond ik mezelf lelijk, en nu ik terug kijk nog steeds. Het jaar daarna kwam ik aan (ik was, geloof het of niet, extreem dun). Toen haatte ik mijn lichaam, omdat ik uiteindelijk te zwaar was. Nu is dat nog steeds en ik heb er lang over gedaan om te beseffen dat als je iets wilt veranderen, je het eerst moet accepteren. En wat is dit moeilijk! Maar na heel wat jaren kan ik zeggen dat het me aan het lukken is. Je hoeft jezelf niet helemaal het einde te vinden, maar accepteer wat je ziet, ook al heb je nog doelen voor ogen. Besef wat je lijf allemaal kan doen en voor je doet. Zelfliefde kweken is ontzettend moeilijk, maar stiekem wel heel belangrijk.

Verwachtingen

Ik ben sociaal opgevoed en heb gevoel. Dat kun je niet van iedereen zeggen. Verwachtingen van klasgenoten, leraren, “vrienden”, ik heb er niets aan gehad. Ik heb zoveel om te geven, maar telkens is het niet wederzijds. Het heeft geen zin om ook maar iets om mensen te geven als zij dit niet om jou doen, toch? Ik probeer mijn verwachtingen wel bij te stellen, maar toch blijf ik met mijn stomme hoofd hopen op alles. Misschien moet ik daar toch eens mee ophouden en mijn gebrek aan vertrouwen gelijk geven.

Den Haag

Den Haag

Ik vind ze mooi; narcissen. Voor mij een bloem typerend voor de lente. En Den Haag. In Den Haag woont mijn oudtante. Een wat vreemd, maar aardig persoon. Vroeger ging ik met haar naar Scheveningen. Naar SeaLife en dat soort dingen. Dat was fijn. We gingen met de bus of tram, aangezien ze geen auto heeft. Ik vond het geweldig, in zo’n grote auto met allemaal andere mensen. Nog steeds vind ik reizen met het ov leuk. Ik kom meestal in Den Haag rond eind maart. Dan is ze jarig. Als we ernaartoe rijden zie ik de gele bloemen al langs de weg staan. Ik blijf kijken naar hoe ze voorbij zweven. Net zoals de vage, maar fijne herinneringen.