Vriendschap

Vriendschap is altijd al een dingetje geweest in mijn leven. Sinds groep drie tot en met het tweede leerjaar van de middelbare school had ik namelijk geen vrienden. Misschien wat kortdurende omgangsvormen, maar of dat nou echte vrienden waren.. Meestal keken ze weg als ik gepest werd of begonnen doodleuk mee te doen. Ik denk dat gewoon niemand vrienden wilde worden met een loser. Sinds de derde klas van de middelbare school kreeg ik een groepje vriendinnen. Ook al werd ik nog steeds gepest, ik was enorm blij met die meiden; eindelijk hoefde ik niet meer alleen te zitten tijdens de pauze. Maar aan dit kwam een einde na de zomervakantie twee jaar later, omdat ik erachter kwam dat ze allemaal nep waren. Inclusief de “beste vriendin” waarmee ik naar dezelfde opleiding ging. Vrienden maken lukte daar ook niet, dus belandde ik in mijn donkere tijden. Terwijl zij lol maakte met haar nieuwe vriendinnengroepje (waarvan ik buitengesloten werd), wilde ik zo’n beetje dood. Nu zijn we wat jaren verder (vrienden maken op die opleiding heb ik zo onderhand opgegeven) en na weer een dosis nepvrienden vanuit thuis, begin ik de hoop een beetje te verliezen. Als ik wist dat de zoektocht naar echte vriendschap zo moeilijk zou zijn, was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Wat is er mis met mij? Blijf ik voor altijd alleen? En ja, het doet allemaal heel veel pijn, nog steeds.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s