Faalangst

Perfectionisme is prima zolang het zorgt voor een mooi resultaat en het je dagelijkse leven niet in de weg zit. Dat is bij mij dus wel het geval. Omdat ik altijd al anders ben geweest, heb ik vanaf jongs af aan (onbewust) de drang om één van de beste te zijn. Het kan altijd beter of mooier. Hele bossen aan papier zijn erdoorheen gegaan. En naarmate ik ouder werd kwam ik erachter dat perfectionisme en faalangst dikke maatjes zijn. Het moet nog mooier, beter, netter, anders faal je. Vaker dan soms begon ik niet aan schoolopdrachten omdat “ik wist dat het me toch niet ging lukken” en op mijn opleiding lopen er ware talenten rond, wat ook niet echt helpt. Dit gaat je nooit lukken, het moet mooier, je bent niet goed genoeg, het moet beter, jij moet beter, zijn heel vermoeiend en onderschat.

Lust en liefde

Ik ken ze allebei. En met het verschil ertussen ben ik ook bekend. Voor familie voel ik liefde. Maar voor de rest, een relatie, wil het niet lukken. Ik sta er wel voor open, dat is het niet. M’n hoofd werkt gewoon niet altijd mee. Soms krijg ik namelijk te horen dat ik niet gemaakt ben voor die liefde. En misschien het ook niet waard. Of dat klopt weet ik niet, maar ik ga er ook niet wanhopig naar op zoek. Ik denk dat ik wacht tot het mij gevonden heeft en tot die tijd dwaal ik ergens tussenin.

Vriendschap

Vriendschap

Vriendschap is altijd al een dingetje geweest in mijn leven. Sinds groep drie tot en met het tweede leerjaar van de middelbare school had ik namelijk geen vrienden. Misschien wat kortdurende omgangsvormen, maar of dat nou echte vrienden waren.. Meestal keken ze weg als ik gepest werd of begonnen doodleuk mee te doen. Ik denk dat gewoon niemand vrienden wilde worden met een loser. Sinds de derde klas van de middelbare school kreeg ik een groepje vriendinnen. Ook al werd ik nog steeds gepest, ik was enorm blij met die meiden; eindelijk hoefde ik niet meer alleen te zitten tijdens de pauze. Maar aan dit kwam een einde na de zomervakantie twee jaar later, omdat ik erachter kwam dat ze allemaal nep waren. Inclusief de “beste vriendin” waarmee ik naar dezelfde opleiding ging. Vrienden maken lukte daar ook niet, dus belandde ik in mijn donkere tijden. Terwijl zij lol maakte met haar nieuwe vriendinnengroepje (waarvan ik buitengesloten werd), wilde ik zo’n beetje dood. Nu zijn we wat jaren verder (vrienden maken op die opleiding heb ik zo onderhand opgegeven) en na weer een dosis nepvrienden vanuit thuis, begin ik de hoop een beetje te verliezen. Als ik wist dat de zoektocht naar echte vriendschap zo moeilijk zou zijn, was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Wat is er mis met mij? Blijf ik voor altijd alleen? En ja, het doet allemaal heel veel pijn, nog steeds.

Plastic

Ik haat mensen die denken dat kamperen iets voor mensen met minder geld is. Je kunt het zo duur maken als je zelf wilt, maar dat blijkt moeilijk te begrijpen. Sowieso ben je nu ineens “skeer” als je niet aan de sociale maatstaaf voldoet. Ik walg ervan. Want ieder huis is een echt huis en geluk zit in de kleine ontastbare dingen. Soms gaan dingen niet eerlijk en het ligt er maar net aan waar je je geld aan uitgeeft. Zo gaan wij vaak op vakantie en doen we veel leuke dingen. Gelukkig komen de mensen die dit allemaal niet snappen niet meer binnen, maar om me heen zie ik het nog steeds. Logisch, want de hele wereld is nu blijkbaar zo. Omdat ik te lang met dit soort mensen ben omgegaan, is het soms lastig niet in de val te trappen. Toch maar vluchten naar een land hier ver vandaan. Weg van de wereld die ik zo onderhand uit kan kotsen.