Winter is coming

Winter is coming

Ik weet het, het is al winter, maar alsnog. Ik ben altijd al een klein beetje bang geweest voor de winter. Want vanbinnen is het al koud, dus wat als dat het ook vanbuiten wordt? En achterblijven in de kou is verdovend. Maar misschien is de verlamming wel goed. Dan hoef ik even niet te voelen hoe koud mijn eenzaamheid is geworden. Ik hoop dat ik in de lente wederom ontdooi. Al weet ik niet zeker of ik het wel aandurf om weer te voelen. Zijn er mensen met dezelfde temperatuur als ik?

Zingen

Sinds de brugklas zing ik. Ik begon met makkelijke liedjes, maar begon er steeds meer plezier in te krijgen dus probeerde ik meer uitdaging te zoeken. Ik zing nu al zo’n 7 jaar waarin ik twee keer zangles heb gehad. Gewoon voor de leuk, maar volgens de lerares heb ik een groot bereik (zowel hoog en laag kunnen zingen) dus dat is dan wel weer fijn. Maar eigenlijk boeit het me niet heel veel, want (zal wel cliché zijn) ik kan er enorm mijn ei in kwijt. Het maakt niet uit of je een keer vals zingt, zolang je maar weer door kunt naar morgen. Daarom heb ik een stiekeme hekel aan mensen die best toon kunnen houden maar dan alleen maar zingen om indruk op andere mensen te maken. Terwijl gevoel hetgeen is wat zang zo mooi maakt. Hoe dan ook, ik zou niet weten hoe ik mijn enorme liefde voor zingen zou moeten omschrijven. Dus ik laat het hier maar bij.

Ijs en ijzer

Waar ik altijd van heb gehouden is schaatsen. Het liefst op natuurijs. Vroeger schaatsten we in de haven. Nu kan dat niet meer. Mijn moeder houdt ook van schaatsen, dus misschien heb ik het wel van haar. Als het ijs dik genoeg was konden wij niet wachten. De hele buurt kwam naar de haven toe en meestal haalden we warme chocolademelk. Mijn dag was compleet. Het was een veilige plek vol plezier.

Mooi

Het valt me op dat ik een andere kijk heb op of mensen knap zijn of niet. Standaard Instagram-knap heb ik nooit knap gevonden. Doe mij maar puur en met imperfecties. Trouwens, iemands uitstraling kan ook al veel doen. Knap, wat een stom woord eigenlijk. Ik noem het liever mooi. Een respectvolle ode aan de imperfecte perfectie.

Lastig

Ik denk veel te veel. Ik moet minder denken en meer voelen en dan gewoon doen. Alleen de perfectionist in mij is van mening dat er alleen mooie dingen komen als ik blijf denken.

Het begin

Ik weet niet hoe ik moet beginnen. Ik weet alleen dat ik niet kan stoppen met schrijven. Hier vind je dingen die ik beter niet hardop kan zeggen, maar ook verhalen, herinneringen en gedachten. Ik schrijf zo veel poëzie en boeken, maar blijkbaar is er meer. Ik kan gewoon niet stoppen.
En waarom zou ik ook?